Spotkanie braci zakonnych naszej Prowincji

    W klimacie pochylania się nad Bożym Słowem i refleksji nad jego miejscem w naszym życiu odbyło się spotkanie braci zakonnych naszej Prowincji. Miało ono miejsce w Wadowicach w dn. 29-30 października 2008 r. Celem spotkania było umocnienie w powołaniu braterskim poprzez wzajemne poznanie, wspólną modlitwę i wypoczynek. W spotkaniu wzięło udział osiemnastu braci. Miało ono wyjątkowy charakter, gdyż dokonano na nim wyboru Delegata Braci. Został nim brat Kazimierz Szczecina.
    W pierwszym dniu zgromadziliśmy się na Eucharystii, której przewodniczył o. Prowincjał Albert Wach w sanktuarium św. Józefa. W codziennym planie dnia znalazła się wspólna modlitwa Liturgią Godzin, rozmyślanie, lectio divina oraz dzielenie się Słowem Bożym. Na spotkaniu z o. Prowincjałem rozmawialiśmy m. in. o najbliższych zadaniach Prowincji, nowych fundacjach oraz przygotowaniach do obchodów jubileuszu 500-lecia urodzin św. Teresy od Jezusa. W drugi dzień modliliśmy się o powołania do naszego zakonu i podjęliśmy temat powołań brackich. Na zakończenie spotkania miała miejsce agapa z udziałem o.Prowincjała, podczas której świętowaliśmy 50. urodziny br. Andrzeja Zielińskiego z Czernej i 20. rocznicy złożenia profesji zakonnej br. Jonasza Jakubca z Krakowa. Tegoroczne spotkanie przebiegało w duchu braterstwa, chęci wzajemnego poznania i ubogacenia poprzez modlitwę i wspólne spotkania z żywym Słowem oraz rozmowy indywidualne.

XII Forum Duszpasterskie

    W dniach 22-23 października br. w XII Forum Duszpasterskim, po raz pierwszy, obok ojców i kleryków (razem około 40 zakonników), uczestniczyło także kilku przedstawicieli braci niekapłanów, co było szczególnie cenne z punktu widzenia naszego braterstwa. Tym razem przedmiotem wspólnej refleksji - jak uwidacznia to zamierzony temat - było Słowo Boże. Tematy poszczególnych wystąpień zostały tak pomyślane, by nie tylko uświadomić sobie obfitą obecność Słowa Bożego w naszej przeszłości (mówił o tym o. Dominik Wider) i teraźniejszości, lecz - korzystając z "łaski chwili" - to Słowo jeszcze bardziej przyjąć do siebie i więcej umiłować. Ostatecznie chodzi przecież - jak to podkreśliła pani profesor Danuta Piekarz - o "małe wcielenia", czyli przyjęcie samego Słowa Ojca, które pragnie stać się ciałem w nas; przeniknąć do naszych serc i czynów, na wzór Dziewicy z Nazaretu.
    Winniśmy zatem przejąć się wielkością, bogactwem i głębią Pisma Świętego, które naprawdę jest Słowem Bożym natchnionym (o. Anastazy Gęgotek), a następnie poszukiwać dróg, sposobów i metod, żeby nie tylko zabrzmiało w naszych uszach, lecz abyśmy naprawdę je usłyszeli. Wiele cennych rad przekazał nam w tym względzie o. Włodzimierz Zatorski, przeor tyniecki. Jako praktyk zajmujący się od lat problematyką Słowa Bożego, przekonywał, że nie powinniśmy traktować Pisma Świętego jako źródła argumentów, lecz zatroszczyć się o dobrze pojętą lectio divina. Praktyka ta nie jest jednak możliwa bez kształtowania w sobie odpowiednich postaw, przede wszystkim postawy ucznia, zgody na odkrywanie w sobie tajemnicy nieprawości i skruchy serca.
    Doświadczenie lectio divina winno zatem odnaleźć właściwe sobie miejsce także w naszym życiu karmelitańskim (o. Łukasz Kasperek) i porządku dnia (o. Jan Krawczyk). Umiłowanie Słowa Bożego i zażyłe relacje z Chrystusem w Jego człowieczeństwie (o. Marian Zawada) są dziedzictwem pozostawionym nam przez naszych Świętych, przez utkaną z biblijnych cytatów Regułę, biblijne postacie Eliasza, Maryi i Józefa, którymi się inspirujemy. Któż więc miałby być profesjonalistą słowa, jeśli nie spadkobierca tak wspaniałej tradycji?
    W ramach poszukiwania nowych, także wspólnotowych, sposobów życia Słowem (o. Rafał Myszkowski) i "uczenia się Słowa", byliśmy zaproszeni w trakcie forum do czynnego uczestniczenia w lectio divina wspólnotowej (w pierwszym dniu) i celebracji Słowa Bożego (w drugim dniu). Pięknie przygotowany przez braci kleryków ołtarz, intronizacja Słowa, modlitwa na bazie wysłuchanego Słowa, błogosławieństwo Księgą i jej ucałowanie były najbardziej wymownymi chwilami tego nabożeństwa. Z relacji poszczególnych grup lectio divina wynikało, że było to doświadczenie ze wszech miar pozytywne, motywujące do współuczestniczenia i dawania sobie nawzajem świadectwa. Kontynuacji tej praktyki w naszych wspólnotach ma służyć podany ośmiopunktowy schemat i przekazana broszura "Rozważać w dzień i w nocy Prawo Boże". Lectio divina w żeńskim kontemplacyjnym Karmelu Terezjańskim. W naszym podejściu do Słowa Bożego winniśmy jednakże wystrzegać się lekceważenia go i trywializowania, niweczących istotę lectio we wspólnocie - przestrzegał w swoim komunikacie o. Benedykt Belgrau.
    Uczestnicy forum zastanawiali się wreszcie nad obecnością Słowa Bożego w naszym duszpasterstwie (o. Włodzimierz Tochmański, o. Artur Rychta, o. Paweł Porwit). Kościół pragnie, byśmy praktykowali różnorodność form duszpasterstwa biblijnego (m.in. niedziele biblijne, warsztaty i kręgi bliblijne, inscenizacje dialogów biblijnych z młodzieżą, animacje biblijne, rozważania, rekolekcje itd.). W pracy z młodzieżą należy rozbudzać głód Słowa i wykorzystać różne okazje do apostołowania Słowem. Aby ożywić istniejące formy duszpasterstwa biblijnego trzeba samemu korzystać z mocy Słowa Bożego, głosić je odważnie i żarliwie. Biblijne uzasadnienie tych stwierdzeń znajdujemy już w Dziejach Apostolskich, jak nam to ukazała wnikliwa egzegeza przeprowadzona przez o. Piotra Nyka z Monachium. Te cenne sugestie miały wszakże, by tak rzec, charakter początkowy, gdyż temat ten zostanie rozwinięty na przyszłorocznym forum, które będzie poświęcone duszpasterstwu homiletycznemu.
    Nasze forum, zorganizowane na początku trzechlecia poświęconego Słowu Bożemu w naszej Prowincji, zbiegło się czasowo z obradami Synodu Biskupów w Rzymie i Rokiem św. Pawła Apostoła, na co zwrócił uwagę o. Albert Wach, prowincjał, już na początku. Życzmy więc sobie, żeby ta "łaska chwili", nie pozostała w naszych umysłach i sercach bez echa. Słowo Boże zaprasza nas do nieustannego dialogu ze sobą. Chodzi o to, byśmy traktowali poważnie collatio wspólnotową, razem trwali w Słowie (D. Piekarz), potwierdzali jego autentyczność w czynie (o. W. Zatorski) i nigdy nie przestali go interpretować (N.O. Prowincjał), albowiem tylko wtedy staje się ono Słowem żywym. Pytania kierowane do prelegentów, dopowiedzenia samych uczestników forum i modlitwa, którą wsparły nas Siostry Karmelitanki Bose, pozwalają żywić nadzieję, że tak się stanie.

Srebrny Jubileusz Ślubów Zakonnych w Czernej

W środę, 23 lipca 2008 r., z wielką radością i wdzięcznością w sercu obchodziliśmy Srebrny Jubileusz Ślubów Zakonnych naszych współbraci w Karmelu: o. Jana Ewangelisty Krawczyka, o.  Bronisława Sochy, o. Alojzego Olszewskiego, o. Stanisława Fudali, o. Mateusza Więcka, o. Grzegorza Malca, o. Eugeniusza Chuchro i o. Benedykta Belgraua. W czasie Mszy św. o godz. 11.00 obecni Jubilaci: o. Jan Ewangelista, o. Bronisław, o. Stanisław, o. Mateusz, o. Benedykt odnowili swoje śluby na ręce o. Grzegorza Firszta, który w imieniu o. Prowincjała złożył im także serdeczne życzenia. Homilię wygłosił o. Eugeniusz Morawski, zachęcając nas wszystkich do pogodnej wdzięczności za dar powołania i wspólnoty zakonnej.

Doktorat o. Arkadiusza Smagacza

Dnia 17 czerwca 2008 r. o godz. 13.30 w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II odbyła się publiczna dyskusja nad rozprawą doktorską o. Arkadiusza Smagacza na temat ?Karmelici bosi w Lublinie w latach 1610-1864?. Praca powstała na seminarium z Historii Zakonów pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Stanisława Wilka SDB. Jej recenzentami byli: ks. bp prof. dr hab. Jan Kopiec z Uniwersytetu Opolskiego oraz o. prof. dr hab. Roland Prejs OFMCap z KUL. Na obronę przybyli liczni goście, w tym rodzina o. Arkadiusza, a także o. Albert Wach, prowincjał Krakowskiej Prowincji Karmelitów Bosych, o. dr Grzegorz Firszt, wikariusz prowincjalny, o prof. dr hab. Benignus J. Wanat oraz współbracia z klasztoru lubelskiego oraz innych konwentów naszej prowincji. O. Smagacz w rozprawie, którą oparł na szerokiej bazie źródłowej, podjął próbę całościowego przedstawienia dziejów wspólnoty karmelitów bosych w Lublinie od momentu fundacji klasztoru w roku 1610, aż do chwili jego kasaty w roku 1864 przez carskie władze zaborcze. Dom lubelski w omawianym przez Autora okresie pełnił ważne funkcje w strukturach polskiej i litewskiej prowincji: okresowo mieściła się w nim siedziba prowincjała, przez cały zaś czas istnienia funkcjonowało tutaj kolegium filozoficzno-teologiczne, natomiast w pierwszej połowie XIX był w nim nowicjat. Dużo miejsca autor poświęcił modlitewno-duszpasterskiej aktywności zakonników z Lublina. Tak przygotowana praca spotkała się z uznaniem recenzentów oraz komisji doktorskiej, która wniosła do Rady Wydziału Teologii KUL wniosek o nadanie o. A. Smagaczowi stopnia doktora z teologii w zakresie historii Kościoła z wyróżnieniem.

Tablica pamiątkowa w Konotopiu

W miejscowości Konotop na Ukrainie 8 czerwca br. miało miejsce uroczyste odsłonięcie i poświęcenie tablicy upamiętniającej sześciomiesięczny pobyt na tych ziemiach św. Rafała Kalinowskiego, który - wówczas jeszcze jako Józef Kalinowski - pracował tutaj przy budowie linii kolejowej Kursk-Konotop w 1859 r. Mszy Świętej w tym dniu przewodniczył o. Piotr Gierszewicz, przełożony z Charkowa, homilię wygłosił o. Prowincjał Albert Wach. On też dokonał poświęcenia tablicy. W uroczystości uczestniczyli wierni przybyli z parafii pw. Matki Bożej Szkaplerznej i św. Rafała Kalinowskiegow w Charkowie oraz z miejscowej niewielkiej parafii pw. Matki Bożej Fatimskiej w Konotopiu. Parafia w Konotopiu od roku przygotowywała się duchowo na ten dzień, sprawując w każdy wtorek Mszę Św. ku czci św. Rafała. Odsłonięcie tablicy było okazją do spotkania katolików z Charkowa i Konotopia oraz dzielenia się radością wiary w Chrystusa.